Η ραγοειδίτιδα είναι η φλεγμονή του ραγοειδούς , το χρωματισμένο στρώμα που βρίσκεται μεταξύ του εσωτερικού αμφιβληστροειδούς και του εξωτερικού ινώδους στρώματος που αποτελείται από το σκληρό χιτώνα και τον κερατοειδή χιτώνα. O ραγοειδής χιτώνας αποτελεί το μεσαίο στρώμα των χρωματισμένων αγγειακών δομών του ματιού και περιλαμβάνει την ίριδα , το ακτινωτό σώμα και τον χοριοειδή. Η ραγοειδίτιδα είναι μια οφθαλμική παθολογική κατάσταση και απαιτεί διεξοδική εξέταση από οφθαλμίατρο και επείγουσα θεραπεία για τον έλεγχο της φλεγμονής. Συχνά σχετίζεται με άλλα οφθαλμικά προβλήματα.
Πρόσθια Ραγοειδίτιδα (ιρίτιδα)
- Ερυθρότητα του ματιού
- Θολή όραση
- Φωτοφοβία
- Τα σημάδια της πρόσθιας ραγοειδίτιδας περιλαμβάνουν διασταλμένα αγγεία
- Κατά την οφθαλμολογική εξέταση παρατηρείται παρουσία κυττάρων στον πρόσθιο θάλαμο και κερατικά ιζήματα (“ΚΡ”) στην οπίσθια επιφάνεια του κερατοειδούς, φλεγμονώδη οζίδια που βρίσκονται στην επιφάνεια της ίριδας σε κοκκώδεις μορφές πρόσθιας ραγοειδίτιδας όπως η ετεροχρωμική ιριδοκυκλίτιδα Fuchs (FHI), κλπ.
- Σε σοβαρή φλεγμονή μπορεί να εμφανισθεί πύον στον πρόσθιο θάλαμο δηλ. υπόπυον
Ενδιάμεση ραγοειδίτιδα
Το συνηθέστερο:
- σκοτεινά σημεία που επιπλέουν στο οπτικό πεδίο
- Θολή όραση
Η ενδιάμεση ραγοειδίτιδα επηρεάζει συνήθως ένα μάτι. Λιγότερο συχνή είναι η παρουσία πόνου και φωτοφοβίας.
Οπίσθια ραγοειδίτιδα
Η φλεγμονή στο πίσω μέρος του ματιού χαρακτηρίζεται συνήθως από:
- Αιωρούμενες σκιάσεις
- Θολή όραση
- Και γενικότερα συμπτωματολογία όπως και των άλλων ραγοειδίτιδων αλλά σε μεγαλύτερη ένταση συνήθως
Αιτίες
Η ραγοειδίτιδα μπορεί να σχετίζεται με πολλές άλλες συστηματικές παθήσεις. Στην πρόσθια ραγοειδίτιδα, δεν υπάρχει σχετική πάθηση ή σύνδρομο σε περίπου το ήμισυ των περιπτώσεων.
Η πιο κοινή μορφή ραγοειδίτιδας είναι η οξεία πρόσθια ραγοειδίτιδα (AAU). Συνήθως συσχετίζεται με το αντιγόνο ιστοσυμβατότητος HLA-B27. Το HLA-B27 μπορεί να σχετίζεται με αυτοάνοσα νοσήματα, όπως αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα, νεανική αρθρίτιδα, αντιδραστική αρθρίτιδα και να εκδηλώνει συγκεκριμένα επιδημιολογικά και κλινικά χαρακτηριστικά. H ρευματοειδής αρθρίτιδα δεν είναι ασυνήθιστη στις ασιατικές χώρες ως σημαντική συσχέτιση της ραγοειδίτιδας.
Μη μολυσματικές ή αυτοάνοσες αιτίες
- Νόσος Behçet
- η νόσος του Κρον
- Fuchs ετεροχρωμική ιριδοκυκλίτιδα
- Κοκκιωμάτωση με πολυαγγειίτιδα
- Η ραγοειδίτιδα που σχετίζεται με το HLA-B27
- Νεανική ιδιοπαθής αρθρίτιδα
- Σαρκοείδωση
- Σπονδυλοαρθρίτιδα
- Συμπαθητική οφθαλμία
- Σύνδρομο σωληνοειδούς νεφρίτιδας και ραγοειδίτιδας
Λοιμώδη αίτια
Η ραγοειδίτιδα μπορεί να είναι μια ανοσολογική αντίδραση για την καταπολέμηση μιας λοίμωξης μέσα στο μάτι. Ενώ αντιπροσωπεύουν τη μειονότητα των ασθενών με ραγοειδίτιδα, τέτοιες πιθανές λοιμώξεις περιλαμβάνουν:
- βρουκέλλωση
- ιούς έρπητα ( έρπης ζωστήρας οφθαλμικός – έρπητα ζωστήρα )
- λεπτοσπειρωση
- Η νόσος του Lyme
- υποτιθέμενο σύνδρομο οφθαλμικής ιστοπλάσματος
- σύφιλη
- τοξοκαρίαση
- τοξοπλασμική χοριορετιτίτιδα
- φυματίωση
- Ζίκα πυρετός
Διάγνωση
Για τη διάγνωση απαιτείται πλήρης οφθαλμολογικός έλεγχος με βυθοσκόπηση του οφθαλμού μετά από μυδρίαση προκειμένου να ελεγχθεί η ύπαρξη ή όχι αλλά και η βαρύτητα μίας διάμεσης ή οπίσθιας ραγοειδίτιδος, καταστάσεις οι οποίες εκδηλώνονται με χαρακτηριστικά κλινικά ευρήματα .
Οι εργαστηριακές ορολογικές και απεικονιστικές εξετάσεις χρησιμοποιούνται συνήθως για τη διάγνωση- συσχέτιση συγκεκριμένων υποκείμενων καταστάσεων, συνηθέστερα συμπεριλαμβανομένων των ρευματολογικών εξετάσεων(π.χ. έλεγχος αντιπυρηνικού αντισώματος, ρευματοειδούς παράγοντα, test για Σύφιλη, Τοξοπλάσμωση, Φυματίωση).
Θεραπεία
Η ραγοειδίτιδα συνήθως αντιμετωπίζεται με στεροειδή , είτε ως τοπικές οφθαλμικές σταγόνες είτε ως στοματική θεραπεία. Πριν από τη χορήγηση κορτικοστεροειδών, τα έλκη του κερατοειδούς πρέπει να αποκλειστούν καθώς επίσης να χορηγηθεί φαρμακευτική αγωγή γαστροπροστασίας. Εκτός από τα κορτικοστεροειδή , μπορούν να χρησιμοποιηθούν τοπικά κυκλοπληγικά , όπως η ατροπίνη ή η ομοατροπίνη . Η επιτυχής θεραπεία της ενεργού ραγοειδίτιδας αυξάνει τα ρυθμιστικά κύτταρα Τ στον οφθαλμό, τα οποία πιθανώς συμβάλλουν στην υποχώρηση της νόσου. Σε σοβαρές περιπτώσεις, πραγματοποιείται μια ένεση τριαμκινολόνης υπο την τενόνιο περιτονία ή ενδοβολβίως.
Στην θεραπευτική φαρέτρα για τις ραγοειδίτιδες υπάρχουν και μπορεί να χρησιμοποιηθούν σε συνεργασία με ιατρούς άλλων ειδικοτήτων, αντιμεταβολίτες (π.χ. μεθοτρεξάτη) αλλά και αντι-TNF παράγοντες.
Το αντιδιαβητικό φάρμακο μετφορμίνη αναφέρεται ότι αναστέλλει τη διαδικασία που προκαλεί τη φλεγμονή της ραγοειδίτιδας.
Στην περίπτωση της ερπητικής ραγοειδίτιδας, αντιϊικά φάρμακα, όπως η βαλακυκλοβίρη ή η ακυκλοβίρη , μπορούν να χορηγηθούν για τη θεραπεία της αιτιολογικής ιογενούς λοίμωξης.
Επιδημιολογία
Η ραγοειδίτιδα προσβάλλει περίπου 1 στα 4500 άτομα και είναι πιο συχνή μεταξύ των ηλικιών 20 έως 60 ετών με άνδρες και γυναίκες που επηρεάζονται εξίσου. Στις δυτικές χώρες, η πρόσθια ραγοειδίτιδα αντιπροσωπεύει μεταξύ 50% και 90% των περιπτώσεων ραγοειδίτιδας. Στις χώρες της Ασίας το ποσοστό κυμαίνεται μεταξύ 28% και 50%. Η ραγοειδίτιδα εκτιμάται ότι ευθύνεται για περίπου το 10% -20% της τύφλωσης στις Ηνωμένες Πολιτείες
